Τρίτη, 7 Οκτωβρίου 2014

Γερόντισσα Λαμπρινή: Πως βαραίνουν οι ψυχές στον άλλο κόσμο….

Γερόντισσα Λαμπρινή: Πως βαραίνουν οι ψυχές στον άλλο κόσμο….
Για το κοριτσάκι από τον άλλο κόσμο: Κάποτε συνέβη το εξής, όπως το διηγήθηκε:
«Ήταν η 30κοστή μέρα από την κοίμηση ενός γνωστού μου 7χρονου κοριτσιού.
Το βραδάκι, ως συνήθως, πήρα να διαβάσω ένα πνευματικό βιβλίο και καθόμουν στο κρεββάτι, ενώ δίπλα μου ο άνδρας μου είχε ήδη κοιμηθεί.
Τότε απ’ το παράθυρο μπήκε ένας Άγγελος και έφερε το γνωστό μου κοριτσάκι νυμφοστολισμένο. Το ρώτησα τι ήθελε ξανά στον αμαρτωλό αυτόν κόσμο και μου απάντησε:
«Ήρθα για σένα. Δεν μπόρεσα να βρω άνθρωπο να πω το παράπονό μου. Οι γονείς μου με ζόριζαν να τρώω για να γίνω καλά, ενώ δεν μου έλειπε το φαγητό. Ο Θεός ήθελε να με πάρει. Τώρα όμως πού πέθανα έπρεπε να πάω στον παράδεισο, αλλά έχω εμπόδια.
Ένα οφείλεται στους γονείς μου, και ένα σε μένα. Τώρα πού πέθανα, ακόμη δεν σαράντισα και η μητέρα μου έμεινε έγκυος. Αυτό δεν έπρεπε να γίνει. Ακόμη στον δρόμο είναι η ψυχή μου, δεν πέρασα όλα τα τελώνια. Ξέρω ότι με έκλαψαν πολύ, αλλά δεν έπρεπε να γίνει. Νομίζουν ότι τρόπον τινά θα με αναστήσουν, αλλά πες τους ότι αγοράκι θα κάνουν, όχι κορίτσι, όπως νομίζουν…
Αυτή τους η πράξη δυσκολεύει την ψυχή μου…
Όσο για μένα, την τελευταία φορά που πήγα στο σχολείο πριν πεθάνω, δεν είχα μολύβι και πλάκα για να γράψω. Μια συμμαθήτρια μου όμως μου έδωσε καινούργια πλάκα και μολύβι, τα οποία δεν επέστρεψα. Πες στην μάννα μου να αγοράσει καινούργια και να τα επιστρέψει. Για το μεγάλο καλό πού θα κάνεις στην ψυχή μου θα σε πάρω τώρα μαζί μου να δεις τον θάλαμο που έχει έτοιμο ο Κύριος για μας τις παρθένες. Εμείς νυμφευθήκαμε τον Χριστό».
Βγήκαμε από το παράθυρο και ανεβαίναμε. Μας συνόδευε και ο Άγγελος κρατώντας από το χέρι την κόρη. Φθάσαμε στον Παράδεισο και τον βλέπαμε. Ήταν σπίτια πολλά αλλά πολύ ωραία.
Φθάσαμε στο παρθενικό σπίτι, αλλά δεν μ’ άφησε να μπω μέσα. Αυτή μπήκε και μου είπε: «Εσύ είσαι ακόμα στην γη δεν μπορείς να μπεις εδώ». Είδα όμως από το παράθυρο τις παρθένες, άλλες μικρές στην ηλικία και άλλες μεγάλες. Φορούσαν ρούχα πού έλαμπαν.
Μου είπαν: «Εμείς εδώ δεν έχομε ποτέ χειμώνα, ποτέ νύχτα, ποτέ βροχή. Είμαστε πάντα στο άνθος».
Μετά σήμανε ένα σήμαντρο και ήταν η ώρα για προσευχή και έπρεπε να φύγουμε. Ήθελα να μείνω και εγώ να μάθω πώς προσεύχονται, και μου είπε: «Εσείς έχετε τους παπάδες, τους πνευματικούς και σας τα λένε όλα».
Ο Άγγελος με γύρισε πίσω χωρίς να μου μιλήσει. Έβλεπα το σώμα μου να βρίσκεται στο κρεβάτι δίπλα στον άνδρα μου, ανέπνεε λίγο, ίσα – ίσα που ζούσε. Μπήκα ξανά στο σώμα μου, άφησα το βιβλίο στο τραπέζι και κοιμήθηκα. Το πρωί θα πηγαίναμε στο χωράφι για να δουλέψω στο βαμπάκι αλλά δεν μπόρεσα να πάω. Για τρεις μέρες αισθανόμουν πολύ κουρασμένη και ήμουν χλωμή.
Όταν είχα ρωτήσει το κοριτσάκι: «Καλά, για μια πλάκα και ένα μολύβι έχεις τόσες δυσκολίες; Με μας που έχουμε κάνει τόσα, τι θα γίνει»; Μου απάντησε:
«Αυτή η πλάκα και το μολύβι είναι σαν βάρος εκατό κιλών καθώς με δυσκολεύει και η αμαρτία των γονέων μου». Γι’ αυτό δεν πρέπει τίποτα να χρωστάμε δανεικό σε τούτη την ζωή, αν θέλουμε να απολαύσουμε τα αγαθά του παραδείσου».

10 λόγοι που αγαπώ περισσότερο τον σύντροφό μου (από τότε που έγινα μητέρα)

10 λόγοι που αγαπώ περισσότερο τον σύντροφό μου (από τότε που έγινα μητέρα)

Ακόμη κι αν η αγάπη μας για το σύντροφό μας είναι πλέον δεδομένη, ακόμη κι αν κάποιες φορές νιώθουμε ότι δε μας συμπαραστέκεται όσο θα θέλαμε, αν το δούμε θετικά πάντα υπάρχουν κάποιοι λόγοι που συνεχίζουμε να αγαπάμε τον πατέρα των παιδιών μας. 

1. Έχω να αγκαλιάζω κάποιον το βράδυ

…και από τότε που κάναμε παιδιά έχω να «στριμώχνω» κάποιον το βράδυ για να χωρέσουν και τα παιδιά στο κρεβάτι

2. Μπορεί να ξεχνάει πάντα το γάλα των παιδιών…

 αλλά δεν ξεχνάει ποτέ να πληρώσει το τηλέφωνο. Και να φέρει μπέικον στο σπίτι

3. Ξέρω πως όταν τα παιδιά μου λένε ότι με μισούν…

υπάρχει κάποιος ν’ αγαπούν: ο μπαμπάς τους!

4. Δε θα άντεχα να μεγαλώσω τα παιδιά μου (μας) χωρίς αυτόν

 Ακόμη κι όταν σκέφτομαι ότι δεν προσφέρει όσα θα ήθελα, προσφέρει πολύ περισσότερα απ’ όσα εγώ θα μπορούσα μόνη μου να προσφέρω. Πάντα είναι καλύτερα μαζί!

5.
 Πιστεύει ακόμη ότι είμαι όμορφη
Ακόμη και τις φορές που δεν το πιστεύω καν εγώ. Ακόμα και τις φορές που δεν πιστεύω ότι υπάρχει άντρας πάνω στον πλανήτη που να το πιστεύει!   

6. Χαίρομαι όταν στο τέλος της ημέρας μου υπάρχει ένας ενήλικος για να μιλήσουμε. 
Έστω κι αν αυτό που λέμε είναι: «έχεις φάει;» Μετά από τόσα επιτραπέζια, παραμύθια και νανουρίσματα δυο λέξεις μεταξύ ενηλίκων είναι πάντα μια παρηγοριά.

7. Ακόμη περνάμε καλά όταν βγαίνουμε έξω οι δυο μας

Χορεύουμε, πίνουμε, γελάμε και νιώθουμε και πάλι εραστές.


8. Κάνει όλη τη «βρωμοδουλειά» με τα παιδιά. Δηλαδή:

Δεν φοβάται να ξυπνήσει το παιδί στη μέση της νύχτας για να του δώσει την αντιβίωσή του, ενώ εγώ πάντα το λυπάμαι!
Μαθαίνει τα παιδιά κολύμπι
Ξέρει να κάνει τα παιδιά να σταματήσουν τους καβγάδες, χωρίς να καβγαδίσει μαζί τους
Έμαθε στο γιο μας ποδήλατο
Βάζει τις δασκάλες στη θέση τους όταν αισθάνεται ότι αδίκησαν τα παιδιά του
Μαζί του έμαθαν τα παιδιά να τρώνε ψάρι. Γιατί τους το καθαρίζει!
9. Οι φίλοι του τον αγαπούν πολύ
Και αυτό με κάνει κάποιες φορές να τον αγαπώ ακόμη περισσότερο. Επίσης οι φίλοι του αγαπούν την οικογένειά μας. Και η οικογένεια μου χρειάζεται αγάπη απ’ όπου κι αν προέρχεται αυτή.
10. Πάντα με φιλάει πρώτα απ’ όλους
Πριν τα παιδιά με φιλούσε πάντα όταν έμπαινε στο σπίτι, αλλά αυτό δε μετράει μια που στο σπίτι ήμασταν μόνον εκείνος κι εγώ. Τώρα ακόμη κι όταν βρει το σπίτι γεμάτο από παιδιά, φίλους, οικογένεια εκείνος φιλάει πρώτα εμένα! Κι εγώ αισθάνομαι εγωκεντρικά και  περήφανα πως είμαι «η βασική του προτεραιότητα».   

11. Ξέρει πως πίνω τον καφέ μου 

 Και πάντα όταν του το ζητήσω μου τον φτιάχνει

12. Αγαπάει τις φίλες μου 

 Η τουλάχιστον προσποιείται ότι τις αγαπάει αλλά εμένα μου αρκεί που τους φέρεται πάντα ευγενικά  γιατί καταλαβαίνει ότι τώρα τις έχω περισσότερο ανάγκη. 

13 . Τον αγαπούν τα παιδιά μας
Ακόμη και τις φορές εκείνες που τον κατηγορώ ότι είναι απών, δε μπορώ να παραβλέψω πως πέφτουν στην αγκαλιά του όταν τον βλέπουν.

14. Ξέρει καλή γεωγραφία
…και ιστορία, και από ηλεκτρονικά και από μαστορέματα. Ουφ, ευτυχώς γιατί σε όλες τις μαμάδες έρχεται μια στιγμή που πρέπει να πούμε: «ρώτα τον μπαμπά σου!»

15. Ακόμη κι αν κάποιες φορές γίνομαι έξαλλη μαζί του…
… και σκέφτομαι ότι δεν τον χρειάζομαι γιατί δε με βοηθάει όσο θα ήθελα, ή όσο θα έπρεπε ησυχάζω όταν θυμάμαι ότι εκείνος με έκανε μητέρα!

Όνομα: Ηλέκτρα Λέξη κλειδί: Εμμονή ~ Και μιας και φτάσαμε ως εδώ ας μην ξαχάσουμε όσους φυλακίστηκαν, όσους εξορίστηκαν, όσο...