Τετάρτη 24 Ιουλίου 2013

Εσένα φοβάμαι, ανθρωπάκο

Photo: Humphrey Hippo @flickr


«Μωρέ, πού το θυμήθηκες;», ήταν η πρώτη φράση που του είπαμε όλοι. Κέντρο διασκεδάσεως. Κάποτε άντρο του ΠΑΣΟΚ. Μπορεί να κλείσεις τα μάτια να δεις τον Κουλούρη να χτυπάει το πόδι στα ψηλά της ζεϊμπεκιάς, τον Τσοχατζόπουλο να ανοίγει φτερά στο «Αετός χωρίς φτερά» (τότε είχε παγωνιού φτερά), τον Ανδρέα να του χτυπάνε παλαμάκια κωλοκαθισμένοι οι σφουγγοκωλάριοι. Μπορεί να δεις και τα άλλα… Έλα, προχώρα τη φαντασία σου… Να δεις τον σερβιτόρο να λέει, πάνω στο τσακίρ τους το κέφι, «Ξέρετε, κύριε Υπουργέ, η αδελφή μου…», «Πάρε αύριο τηλέφωνο, παιδί μου. Θα το τακτοποιήσουμε», να δεις την κυρία στην τουαλέτα καθώς θα περνάει ξανά ένα χεράκι απολύμανσης, «Ξέρετε, κύριε Υπουργέ, ο άνδρας μου…», «Θα το τακτοποιήσουμε, Μαρία». Να δεις τον κύριο που την τίναζε στον δίπλα ουρητήρα, «κ. Υπουργέ, δεν είναι η ώρα, αλλά εργάζομαι στην Ολυμπιακή». Μπορεί να φανταστείς πολλά «Θα το τακτοποιήσουμε», σε τούτο το μαγαζί.
Ωστόσο, στη σύγχρονη Ελλάδα είναι ένα κέντρο που το ακολουθεί η φράση «μωρέ, πού το θυμήθηκες;». Εκεί μας κάλεσε. Και πήραμε όλοι μεγάλη χαρά. Σε κείνη την ντεμοντέ έξοδο. Με τα παλιομοδίτικα τραγούδια και την παραγγελία «Ουίσκι και ξηροί καρποί». Χρόνια είχα ν΄ακούσω... «Ουίσκι και ξηροί καρποί». Και χάζευα την πίστα. Δεν χορεύουν πια άνθρωποι αλλά σχολές, όπως στο Ρίο της Βραζιλίας. Η επίδραση του «Dancing with the stars» στη ζωή μας. Και βλέπεις ένα σωρό μαθητές να μετράνε βήματα στο χασάπικο. Να τα βρίσκουν, να τα χάνουν. Όπως και να 'χει, μεγάλη υπόθεση ο χορός. Η απόλυτη έκφραση ελευθερίας. Πόσο μ΄αρέσει!
Να μην πολυλογώ… Κάποια στιγμή ήρθε και αυτός. Ένας ακόμα στην παρέα μας. Τηλεοπτικός αστέρας. Δεν το είχε αυτοσκοπό ο άνθρωπος… Είναι να μη σε πάρει η φήμη στο κατόπι. Η τηλεόραση, μεγάλο τραύμα. Πού να βρεις βηματισμό καθρεφτισμένος στα μάτια των πολλών. Πόσοι πρόκοψαν με δαύτη; Μικρός ο τόπος μας… Τον βλέπεις μια τον «τηλεοπτικό», τον βλέπεις δυο, τον βλέπεις τρεις… «Άντε, μωρέ, τον μαλάκα!», ξεσπάς κι ας μη σου φταίει. Έτσι έλεγα και γω για δαύτον. Τον αδικούσα. Μέχρι που διάβασα κείμενά του. Έδωσα άλλοθι στη συνείδησή μου «αυτός αδικεί τον εαυτό του», είπα και ξένοιασα. Ήρθε, που λέτε, φουριόζος και τον χάιδεψαν αμέσως οι γυναίκες. Άλλη του τσίμπησε το μαγουλάκι, άλλη τον φίλησε. Είναι ζουμπουρλός. Στο καπάκι ήρθε ο μετρ. Χαμογέλασε και έσκυψε αυτόματα την πλάτη πλαγιαστά: «Τι να σας φέρουμε;», τον ρώτησε. «Ό,τι πίνει η παρέα», είπε εκείνος απλά. «Ε, όχι!», τινάχτηκε κάτι μέσα του «Σας καμαρώνουμε στην τηλεόραση! Καλά τους τα λέτε!», του είπε και φούσκωσε περίεργα. Σαν να σνίφαρε τη φήμη του άλλου και κάτι έπαθε. Εξαφανίστηκε και γύρισε σε λίγα λεπτά με ένα πιατάκι ατομικό, με φρεσκοκομμένα φρούτα. Τα ακούμπησε ακριβώς μπροστά του και ξανά του χαμογέλασε με νόημα: «Μ΄αρέσει που τους τα χώνετε!». Τον κοίταζα και μελαγχόλησα. Βαριά. Το άτιμο το μέγεθος από το πιατάκι με τα φρούτα με μελαγχόλησε. Τον ξεμπρόστιασε. Δεν ήταν ο Έλληνας ο δικός μου ο κιμπάρης, ο κουβαρντάς, ο γενναιόδωρος, ο μεγαλοπρεπής εκ γενετής, ο άρχοντας που κερνάει κάποιον που θαυμάζει και την παρέα του… Είναι το ανθρωπάριο, το μικρό, το φθηνό, που κολλάει σε κάθε μορφή εξουσίας και γλείφει, και γλείφει και σηκώνει ανάστημα και χαμηλώνει σαν να 'χει στο σώμα σπιράλ, που μετατοπίζει ευθύνες και θαυμάζει (ίσως έμμεσα και προστάζει ένα γενικό, άσφαιρο, εύκολο «τους τα χώνετε»). Το σύγχρονο αξίωμα «τους τα χώνετε»! Και πάω στοίχημα ότι μπορεί να είναι ο πλέον ευεργετηθείς, από αυτούς που χαίρεται να «τους τα χώνουν». Ο «τη δουλίτσα μας να κάνουμε». 
Βγήκα από το κέντρο στις 2.30 το βράδυ. Μια Ακρόπολη, να! Ένα φεγγάρι, να! Η μελαγχολία ξέσυρε εξομολογήσεις… Στις χρωστάω, ανθρωπάκο. Μέσα από το κουκούτσι της κρίσης, κολυμπώντας στο άγνωστο και στο κρεσέντο της ανασφάλειας για το αύριο… Σου χρωστάω μια κουβέντα. Δεν είσαι όσο αθώος θες να δείχνεις, ανθρωπάκι. Από τους πολιτικούς έχω τρόπο να απαλλαγώ… Από σένα, ανθρωπάκι; 

Πίνοντας με τον Χέγκελ και τον Σαίξπηρ



Έχω μια συνήθεια. Ένα βίτσιο, αν θέλετε. Πηγαίνω πάντα σε ένα συγκεκριμένο μπαρ γιατί μου αρέσει να πίνω -όταν βαριέμαι την μπύρα και το κρασί- ένα συγκεκριμένο κοκτέιλ φτιαγμένο με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Με κουράζει να ζητάω κάθε φορά από τον μπάρμαν να ακολουθήσει τη δική μου δοσολογία. Για να μην πω ότι συνήθως με περνάνε για ψώνιο και σνομπ που τους λέει πώς να κάνουν τη δουλειά τους. Άλλωστε, είναι πολύ απελευθερωτικό μόλις κάθεσαι στην μπάρα μετά από λίγο να έρχεται το ποτό σου χωρίς να χρειάζεται να παραγγείλεις. Οι απλές συνήθειες είναι πολύ σημαντικές για την ψυχή μας, από ό,τι δείχνει η απλότητά τους.
Για να μη μακρηγορώ, σκαρφάλωσα στο σκαμνί του μπαρ και μέσα σε λίγα λεπτά η Εκάβη με ένα ζεστό χαμόγελο -το μόνο που προσφέρει απλόχερα, προς απογοήτευση όλων των θαμώνων- άφησε μπροστά μου το degrade σκουρόχρωμο ποτό: Cuba Libre.
Καθώς το πλησίασα στο στόμα μου η μυρωδιά του μου έφερε αμέσως στο μυαλό εκείνες τις νύχτες στα μπαρ της Αβάνα που μέσα στην άχλη της παραζάλης μου παρακολουθούσα όμορφες καλλίγραμμες μουλάτες να κινούνται γεμάτες ερωτισμό στους ρυθμούς της σάλσα. Τελικά, τίποτα δεν βοηθά ευκολότερα μια ανάμνηση να ξεπηδήσει από μια μυρωδιά.
Κατέβασα μια μεγάλη δόση και το ποτό κατρακύλησε απολαυστικά στο λαρύγγι μου, προσφέροντάς μου αυτόματα μια αίσθηση ηρεμίας. Ξαφνικά το άγχος της ημέρας διαλύθηκε στη γλυκόπικρη γεύση του αλκοόλ. Έχει αυτή την ιδιότητα: Μόλις τρέχει στις φλέβες σου αρχίζει να ποτίζει το δέντρο της γαλήνης. Φέρνει σε μας τους ατάλαντους ό,τι η έμπνευση προσφέρει στον ποιητή ώστε να αρπάξει το χαρτί... Είναι για μας τους άθεους ό,τι η προσευχή για τον μοναχό...
Ως πατέρας που έχει μεγαλώσει δυο παιδιά, αποφεύγω πάντα να υπερασπίζομαι το αλκοόλ, τη βία και τα ναρκωτικά. Πρέπει, ωστόσο, να ομολογήσω ότι σε ορισμένες περιπτώσεις της ζωής μου εμένα με είχαν βοηθήσει.
Κοίταξα το ποτήρι μου. Είχα κατεβάσει περισσότερο από το μισό. Το τελείωσα και το έσπρωξα προς την Εκάβη. Θα υπήρχε και συνέχεια. Αυτό ήταν βέβαιο. Το θέμα είναι αν θα παρέμενα στα όρια ασφαλείας. Αυτή η περίεργη σχέση της αντιστρόφου αναλογικότητας του ποτού με την ηρεμία, έχει μια λεπτή γραμμή. Δεν είναι λίγες οι φορές που την έχω σβήσει. Κι όταν την ξεπεράσεις... Τι αντίφαση...
Αλλά δεν ήταν η μόνη αντίφαση σκέφτηκα, κοιτάζοντας και πάλι το γεμάτο ποτήρι. Χαμογέλασα. Cuba Libre. Το εθνικό ποτό μιας χώρας, συνώνυμο της ελευθερίας της. Το ρούμι, η ψυχή και το άρωμα μιας χώρας που πάλλεται από μουσική και πάθος για ζωή, δένει αρμονικά με την πιο εμβληματική φίρμα του αμερικανικού καπιταλισμού. Μιας χώρας που έχει αναγάγει σε «μότο» την ψευδαίσθηση ότι η σκληρή δουλειά μπορεί να οδηγήσει σε μια καλύτερη ζωή η οποία αρχίζει και τελειώνει με ένα σπίτι στα προάστια και δυο αυτοκίνητα.
Κι όμως, αυτή η σύγκρουση και η αντίθεση των δυο κόσμων έδωσε τη θέση της σε κάτι νέο, θεσπέσιο, που ήρθε να διαλύσει τις μεμονωμένες ταυτότητες των συστατικών του σε μια νέα. Υποταγμένη μόνο στον εαυτό της. Η διαλεκτική της αντίθεσης στην πλήρη εφαρμογή της. Ανυπαρξία ηγεμονισμού. Δυο κόσμοι συγκρούστηκαν με έναν τελείως ρευστό τρόπο, αγκαλιάζοντας ο ένας τον άλλον σε μια σχέση ερωτική, προσφέροντας ο καθένας ό,τι καλύτερο διαθέτει. Τα μοναδικά στοιχεία του «εγώ» υποτάχθηκαν στο όλον της νέας ταυτότητας. Η αντίφαση αναπτύσσεται σε όλο της το μεγαλείο. Το νέο, χωρίς ουσιαστικά να αρνείται τους δεσμούς του με το παλιό, τους μεταλλάσσει σε νέους κρίκους μαζί με τους δεσμούς του αντιπάλου του. Και οι δυο μαζί επιβεβαιώνουν τον εαυτό τους αναδυόμενοι σε κάτι άλλο, πρωτογενές. Οι αντιφάσεις καταργήθηκαν, καταλύθηκαν από κάποιο νέο επίπεδο αλήθειας... Αυθόρμητα μου ήρθαν στο μυαλό οι Μοντέκοι και οι Καπουλέτοι. Αυτές τις δυο οικογένειες, με το άσβεστο μίσος μεταξύ τους, που από τα δυο παιδιά τους γεννήθηκε ο μεγαλύτερος έρωτας στην ιστορία: Ρωμαίος και Ιουλιέτα - Cuba Libre. Ό,τι είναι το έργο στην ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας, είναι το ποτό στην ιστορία του παγκόσμιου αλκοολισμού.
Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι βρισκόμουν σε παραλήρημα. Ο Χέγκελ και ο Σαίξπηρ βρίσκονταν, ξαφνικά, να πίνουν μαζί μου. Τι συνειρμοί είναι αυτοί; Πάει, μου 'χει σαλέψει.
«Πού ταξιδεύεις;» η φωνή του Τάκη, που είχε φτάσει μαζί με τον Γιώργο και τον Μιχάλη, με έφερε στο παρόν. Χαμογέλασα. 
«Σκεφτόμουν μια έρευνα» του απάντησα, «που λέει ότι ένας στους τέσσερις ανθρώπους είναι ή νευρωτικός η ψυχωτικός ή ανισόρροπος.».
«Ε και;» Απόρησε...
«Να, αυτό που με ανησυχεί είναι ότι εσείς και οι τρεις φίλοι, μου φαίνεστε απολύτως φυσιολογικοί»... 

Καράβι α-α-α-αταξίδευτο

photo: Jesper Hauge@Flickr

«Τραβάγαμε το σκοινί από τις βάρκες που ήταν στο λιμάνι. Ήμουν δυνατό παιδί. Και με εξιτάριζε η δύναμη που χρειάζονταν να καταβάλω, για να φέρω τη βάρκα κοντά. Και μετά τις αφήναμε απότομα. Και βλέπαμε τη βάρκα να φεεεεεεύγει... μέχρι ένα σημείο, εκεί που τελείωνε το σχοινί. Και μετά ξανά η ίδια διαδρομή. Με κάποιο τρόπο μαθαίναμε τις αποστάσεις». Όποτε μιλάω μαζί του, σ΄ ένα σύμπαν κάπου, πάνω από τα συνήθη... Oι εικόνες του ξεκλειδώνουν δικές μου. Πες το σαν χορό. Καβαλιέρος-ντάμα. Σε τραβάει μια φιγούρα της μνήμης πάνω του.
Εκείνη η βάρκα που έφτανε μέχρι ένα σημείο κι ωστόσο έμοιαζε ταξίδι ολόκληρο. Να, όπως τα χελιδόνια τα δικά μου... Εκείνα τα χελιδόνια που είδα πρόσφατα στην Κέρκυρα. Έμεινα να τα κοιτώ στον ουρανό κι ήταν αβάσταχτος ο πόνος αποχωρισμού καθώς φώναζε η παρέα «Άντε, ξεκόλλα». Πώς να ξεκολλήσω; Αλλά και πώς να πεις "αφήστε με να κοιτάω τα χελιδόνια και μου φτάνει". Θα μπορούσα να είμαι ακόμα εκεί, να τα κοιτώ. Ανάμεσα σε δυο κτίρια σ΄ ένα καντούνι, μια φέτα ουρανός και πολλά χελιδόνια. Κοντοστέκονταν σ΄ ένα σπίτι, της μιας πλευράς, κάτι έλεγαν μεταξύ τους. Μάλλον πολλά έλεγαν. Κουβεντούλες! Χαλούσαν τον κόσμο. Γι΄ αυτό άλλωστε στην αρχή κοντοστάθηκα και τα κοίταξα. Οι φλυαρίες τους σχεδόν με εξανάγκασαν. Μα, τι διάολο έλεγαν; Πόσα είχαν να λένε; Και ξαφνικά πέταγαν, έφευγαν, τόσο αποφασιστικά, τόσο σπινταριστά που έλεγες "Πάει! Την έκαναν! Ποιος να ξέρει για πού και για πόσο;". Κι ωστόσο το μόνο που έκαναν ήταν ένας μεγάλος κύκλος. Τόσο ωραίο, τόσο μαγευτικό κύκλο. Τόσο ανοιχτό κύκλο. Τι όμορφη πτήση αξιώνονταν! Τόσο γλυκά που έσκιζαν ή χάιδευαν ουρανό και αέρα, πέρναγαν πάνω από το απέναντι κτίριο και ακριβώς σ΄ εκείνο το σημείο, εκεί... σαν σε πίστα, τα έδιναν ξαφνικά όλα, έγερναν πιο λοξά, μικρή βύθιση, μικρή ανάταση και, και, και... Και τσουπ! Κατέφθαναν εκεί απ΄ όπου είχαν φύγει. Και ξαναμοιράζονταν τιτιβίσματα-κουβέντες. Λες και είχαν γυρίσει τον κόσμο όλο. Γιατί όταν αξιώνεσαι δική σου πτήση κι ουρανό, μετριούνται αλλιώς οι αποστάσεις. Πόσο νομίζεις χώρο ελευθερίας χρειάζεται ν΄ απλώσει ρούχο ο άνθρωπος; Μπορεί και μια ταράτσα ουρανό!
Κι έτσι όπως με πήρε ο χορός της συζήτησής μας... Από τη δική του φιγούρα μνήμης στη δική μου... Μια έγειρα πάνω του, μια εκείνος πάνω σε μένα... Από κάπου... Πάλι από το πουθενά... Να κι ένα τραγούδι. «Ήταν ένα μικρό καράβι, ήταν ένα μικρό καράβι που ήταν Α-Α-Αταξιδευτό, που ήταν Α-Α-Αταξιδευτό, οεοΕοΕοΕ». Ένα τραγούδι συνδεδεμένο απόλυτα με ταξίδια. Με πετυχημένες εκδρομές. Κεφάτες, γλεντζέδικες, ανέμελες, μεθυσμένες. Κι ωστόσο Α-Α-Αταξίδευτo το καράβι που δοξάζαμε ακόμα και με παλαμάκια. Για φαντάσου! Πόσο πιο σοφά ήμασταν ως παιδιά. Μου πήρε 50 χρόνια και έναν έμπειρο καβαλιέρο απέναντί μου για να εμπεδώσω ότι τα ταξίδια μπορεί να είναι και Α-Α-Αταξίδευτα. Πόσο χώρο να θες για ένα ταξίδι; Μπορεί και τόσο δα! Μια αγκαλιά χώρο.

*Το πρώτο βιβλίο της Ρέας Βιτάλη "ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΓΡΑΨΩ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ" κυκλοφορεί ήδη στα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις Ποταμός

Τα «σκουπίδια» στην άμμο



Τη δεκαετία του ’50 και του ’60 το ελληνικό δημόσιο, δίχως χωροταξικό πλαίσιο για τον τουρισμό, πραγματοποιούσε συντεταγμένα μαζικές αναγκαστικές απαλλοτριώσεις παραθαλάσσιων και δασικών εκτάσεων, με το σκεπτικό να αξιοποιηθούν εμπορικά από τον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού (έτος ίδρυσης 1929). Εκείνη την περίοδο ο Ε.Ο.Τ, έχοντας ως βασικό αναπτυξιακό άξονα την κατασκευή των Ξενία, προσπαθούσε να δείξει στους Έλληνες πώς να χτίσουν ξενοδοχειακές μονάδες, καθώς το μεγαλύτερο ποσοστό ιδιοκτητών της γης, που θα μπορούσε να αποκτήσει τουριστική αξία, ήταν τσοπάνηδες και τσιφλικάδες. Περνώντας τα χρόνια, χιλιάδες στρέμματα σε όλη την Ελλάδα παρέμειναν παντελώς αναξιοποίητα, ενώ τα Ξενία, πλην ελάχιστων περιπτώσεων, καταληστεύτηκαν και μετατράπηκαν σε τσιμεντένια ερείπια.

Εν τέλει, αφού αποδείχθηκε ότι ο Ε.Ο.Τ ήταν ανίκανος να αξιοποιήσει και να διαφυλάξει την περιουσία του, η οποία στην πλειοψηφία της είναι προϊόν απαλλοτριώσεων, το 2000, σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν. 2838/1998, συστήθηκε η «Ελληνική Τουριστικά Ακίνητα Α.Ε» (Ε.Τ.Α Α.Ε, πρώην Α.Ε Εταιρία Αξιοποίησης Περιουσίας Ε.Ο.Τ), με «αποκλειστικό σκοπό την αξιοποίηση της περιουσίας και των επιχειρηματικών μονάδων του Ε.Ο.Τ». Η νεοσυσταθείσα εταιρεία, στις 15 Μαΐου του 2003 ,προκήρυξε πλειοδοτικό διαγωνισμό για την υλοποίηση του προγράμματος «Στολίδια στην Άμμο» σε τμήματα αιγιαλού και παραλίας της Βόρειας Ελλάδας. Το διαγωνισμό, κέρδισε η εταιρεία «Costa Costa Ε.Π.Ε», η οποία εδρεύει στο Δήμο Μενεμένης Θεσσαλονίκης κι ανήκει στον κύριο Αριστοτέλη Σαββίδη του Γεωργίου και της Ελένης, με καταγωγή από τα Αμάραντα Κιλκίς.

Στις 24 Ιουλίου του 2003 η «Costa Costa Ε.Π.Ε», υπέγραψε σύμβαση με την «Ε.Τ.Α Α.Ε», η οποία προέβλεπε την εκμίσθωση δεκατριών στολιδιών στην άμμο για έξι χρόνια με δυνατότητα παράτασης για τρία ακόμη χρόνια, με πάγιο ετήσιο μίσθωμα 326.151 ευρώ. Συν τοις άλλοις, η σύμβαση έλεγε ρητά ότι α) « η Ε.Τ.Α Α.Ε δεν αναλαμβάνει καμία υποχρέωση για την παροχή στο μισθωτή ύδρευσης και ηλεκτροδότησης του «μισθίου», αλλά είναι υποχρεωμένος ο ίδιος να φροντίσει για τα παραπάνω με δική του ευθύνη» (άρθρο 4, παρ. 6) και β) «ο μισθωτής υποχρεούται αποκλειστικά με δική του ευθύνη και δαπάνες να εκδώσει όλες τις κατά νόμο προβλεπόμενες και απαιτούμενες άδειες για την εγκατάσταση και λειτουργία της επιχειρηματικής του δραστηριότητας» (άρθρο 4, παρ 7). Με άλλα λόγια, η «Ε.Τ.Α Α.Ε», υπέγραψε μία σύμβαση, υποτίθεται για την τουριστική αξιοποίηση της εγκαταλελειμμένης περιουσίας του Ε.Ο.Τ, στην οποία το μόνο που κάνει είναι να παραχωρεί την άμμο στον επιχειρηματία, δίχως να του εξασφαλίζει άδεια λειτουργίας για τα «στολίδια στην Άμμο», ούτε νερό ούτε ηλεκτρικό! Μάλιστα, η «Costa Costa Ε.Π.Ε» είχε τη δυνατότητα να υπομισθώσει τις εκμεταλλεύσεις των αιγιαλών σε τρίτο πρόσωπο, παραμένοντας ωστόσο η ίδια αποκλειστικά υπεύθυνη απέναντι στην εκμισθώτρια για την τήρηση όλων των όρων της συμφωνίας.

Ανάμεσα στις ακρογιαλιές που παραχωρήθηκαν (τρία στολίδια) είναι ο κόλπος στο Παλιούρι Χαλκιδικής, βόρεια των εγκαταστάσεων του camping Ε.Ο.Τ, ο οποίος μαζί με την περιοχή του Γλαρόκαβου είχαν απαλλοτριωθεί τμηματικά από το 1960 (εξακόσια στρέμματα) ως το 1971 (2.300 στρέμματα). Συγκεκριμένα, πρόκειται για δύο κατάφυτους κόλπους με αμμουδιά, εκ των οποίων ο πρώτος συμπεριλαμβάνεται στο πρόγραμμα «στολίδια στην άμμο» και περιλαμβάνει το κάμπινγκ του Ε.Ο.Τ, το κουφάρι του Ξενία και τρία μπητς μπαρ, ενώ ο δεύτερος διαχειρίζεται από το Δήμο Κασσάνδρας, μολονότι ανήκει στην «Ε.Τ.Α Α.Ε». Συνεπώς, η εταιρεία του δημοσίου θεωρεί ότι η καλύτερη τουριστική αξιοποίηση είναι για τον πρώτο κόλπο να εκχωρήσει την παραλία για εκμετάλλευση σε ιδιώτες, αντί να αναζητήσει τρόπους να αξιοποιήσει το ακίνητο του Ξενία, και για το δεύτερο κόλπο να επιστρέψει τη διαχείρισή του στο Δήμο, από τον οποίο είχε ζητήσει την εκμετάλλευσή του το 2003. Ωστόσο, η παραφροσύνη δε σταματάει εδώ, καθώς η κατάσταση και στους δυο κόλπους είναι πρωτοφανείς.

Στον Όρμο της Καναπίτσας, εκεί δηλαδή που δεν έχει πραγματοποιηθεί απολύτως καμία αξιοποίηση κι εκκρεμεί από το 1989 (!) σχέδιο για την κατασκευή πολυτελούς μαρίνας -οφ δη ρέκορντ, ντόπιος πολιτικός μου δήλωσε ότι τους παραμυθιάζουν με σχέδια και μαρίνες για να κρατάνε δεσμευμένη την έκταση- η εικόνα που αντικρίζει κάποιος είναι απογοητευτική. Ελεύθεροι κατασκηνωτές στήνουν ανεξέλεγκτα τις σκηνές τους και δημιουργούν μόνοι τους αυθαίρετες χωματερές μέσα στο δάσος για τα σκουπίδια τους, μεγιστοποιώντας έτσι τον κίνδυνο πυρκαγιάς. Βούλγαροι, που χωρίς να τους ελέγχει κανείς για τη νομιμότητά τους, νοικιάζουν τροχόσπιτα στους τουρίστες για φθηνές διακοπές, μπητς μπαρ που δεν τηρούν τις υγειονομικές διατάξεις και εργολάβοι, που σύμφωνα με καταγγελίες των κατοίκων του Πευκοχωρίου, πραγματοποιούν παράνομες αμμοληψίες από τη λιμνοθάλασσα του Γλαρόκαβου.

Στον άλλο κόλπο, νοτιότερα, στην παραλία του Παλιουρίου, η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη. Τρία μπητς μπαρ έχουν κάνει στην κυριολεξία κάνει κατάληψη στην παραλία, καταστρατηγώντας οφθαλμοφανώς τους όρους της σύμβασης. Είναι ενδεικτικό ότι βάσει της παραχώρησης (άρθρο 4, παρ.2) «η ανάπτυξη των ομπρελοκαθισμάτων θα γίνει σε επιφάνεια όχι μεγαλύτερη από το 1/3 της έκτασης κάθε τμήματος αιγιαλού»,  κι αυτή τη στιγμή στην άμμο βρίσκονται πάνω από χίλιες οχτακόσιες ξαπλώστρες! Σημειωτέον, τα μπητς μπαρ προμηθεύονται ηλεκτρικό ρεύμα από το διατηρητέο κτίριο του Ξενία, του οποίου τέσσερα δωμάτια από το 2005 έχουν μετατραπεί σε τουαλέτες για να εξυπηρετούν τους πελάτες. Η παράνοια έχει και συνέχεια.

Τον περασμένο Ιούλιο συνελήφθησαν τρία άτομα, ένα από κάθε μπητς μπαρ, από το αστυνομικό τμήμα Βάλτας με την κατηγορία ότι τροποποιούσαν τους βασικούς όρους λειτουργίας των καταστημάτων. Ποιοι είναι οι βασικοί όροι; Τα «στολίδια» έχουν άδεια λειτουργίας ως «περίπτερα- αναψυκτήρια», πράγμα το οποίο σημαίνει ότι δεν μπορούν να έχουν καθήμενους πελάτες παρά μόνο διερχόμενους. Ωστόσο, τα μπητς μπαρ έχουν μετατρέψει τις ξαπλώστρες σε τραπεζοκαθίσματα και σερβίρουν εκεί τους λουόμενους. Σύμφωνα με το νόμο, η ποινή προέβλεπε άμεση σφράγιση των καταστημάτων για δέκα μέρες, η οποία δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Εφόσον θεωρητικά ο Δήμος είναι υπεύθυνος για την άρση της λειτουργίας, επικοινώνησα με τον αντιδήμαρχο Κασσάνδρας, κύριο Γιώργο Κουτσούρα, για να μάθω τι συμβαίνει. Ο αντιδήμαρχος μου δήλωσε ότι επειδή δεν ήξεραν αν είχαν δικαιοδοσία σε χώρο που ανήκει στον Ε.Ο.Τ, έστειλαν έγγραφο στην «Ε.Τ.Α Α.Ε» την οποία ρωτούσαν ποιος είναι αρμόδιος για τέτοια ζητήματα.

Ο αντιδήμαρχος μου είπε ότι η επίσημη απάντηση που έλαβε από την «Ε.Τ.Α Α.Ε» είναι ότι υπεύθυνος σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ο διευθυντής του κάμπινγκ του Ε.Ο.Τ, κύριος Γιάννης Πατσιούδης. Μιας και ο κύριος Γιάννης Πατσιούδης επί οχτώ μέρες δε σήκωνε το τηλέφωνό του, επικοινώνησα με τη διοίκηση της «Ε.Τ.Α.Δ Α.Ε» (τον Απρίλιο του 2011 η Εταιρεία Τουριστικής Ανάπτυξης συγχωνεύτηκε με την Ολυμπιακή Ακίνητα Α.Ε), η οποία με ενημέρωσε ότι αφενός δεν έλαβε ποτέ έγγραφο από το Δήμο Κασσάνδρας, αφετέρου ότι υπεύθυνος για τη σφράγιση των καταστημάτων είναι αποκλειστικά ο Δήμος…Κλασικό χαλασμένο τηλέφωνο ανάμεσα σε δημόσιες υπηρεσίες. Όχι μόνο δεν έβγαλα άκρη, αλλά μπερδεύτηκα ακόμη περισσότερο. Ο κύριος Γιώργος Κουτσούρας μου είπε ότι ο Δήμος στις 19/8/2011 έστειλε φάκελο μαζί με φωτογραφίες στην «Ε.Τ.Α.Δ Α.Ε», στο οποίο ουσιαστικά κατήγγειλε την παράνομη λειτουργία των στολιδιών της άμμου και πρότεινε τρόπους για την αναβάθμιση και εξυγίανση της περιοχής. Η «Ε.Τ.Α.Δ Α.Ε» απαντάει στις 13/9/2011 ότι στην περιοχή δεν πραγματοποιείται καμία παρανομία και ότι οι εκμισθωτές λειτουργούν σεβόμενοι τους νόμους περί αιγιαλού. Λίγους μήνες αργότερα, στις 12 Ιανουαρίου του 2012 το υγειονομικό τμήμα Πολυγύρου σχηματίζει έκθεση στην οποία αποφαίνεται ότι τα τρία μπητς μπαρ («Κουρσάρος», «Blue fish» και «Λευκή Άμμος») τροποποιούν ουσιώδεις όρους της λειτουργίας τους.

Μιας και το πρόγραμμα «στολίδια στην άμμο» λήγει τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, απευθύνθηκα στη διοίκηση της «Ε.Τ.Α.Δ Α.Ε» να ρωτήσω τι μέλλει γενέσθαι με την παραλία του Παλιουρίου και τον όρμο της Καναπίτσας. Ιδού η απάντηση: «Η τουριστική αξιοποίηση της νότιας χωρικής ενότητας του ακινήτου (1.200 στρ.) εξετάζεται από το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ), σύμφωνα με το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής. Παράλληλα, στο βόρειο τμήμα του ακινήτου σχεδιάζεται η υλοποίηση μίας σειράς παρεμβάσεων από την ΕΤΑΔ ΑΕ, συγχρηματοδοτούμενων από τα διαρθρωτικά ταμεία του ΕΣΠΑ, όπως η περιβαλλοντική αναβάθμιση και προστασία του φυσικού περιβάλλοντος (έχει ενταχθεί ήδη στο ΕΣΠΑ) και η χωροθέτηση – κατασκευή και λειτουργία ενός οικολογικού τουριστικού καταφυγίου, δυναμικότητας 120 σκαφών (έχει υποβληθεί αίτημα χρηματοδότησης στις αρμόδιες διαχειριστικές αρχές)».

Πριν από δυο εβδομάδες ήρθε στο φως της δημοσιότητας σχέδιο επτά σημείων του ΤΑΙΠΕΔ για την επιτάχυνση του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων, το οποίο προβλέπει την εκχώρηση όλης της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου σε δύο επιχειρήσεις με την επωνυμία «Ελληνική Γη» και «Ελληνικές Υποδομές». Επίσης, ένα από τα επτά σημεία είναι η μίσθωση 6-10 Ξενία και η μετατροπή τους από τον επενδυτή σε ξενοδοχεία 7 αστέρων, με στόχο την προσέλκυση πλούσιων τουριστών. Μάλλον, κάτι μου διαφεύγει σε όλη την ιστορία. Ο Ε.Ο.Τ το 2000 παραχώρησε τα ακίνητά και τις εκτάσεις του στην «Ε.Τ.Α Α.Ε» για να λυθούν τα γραφειοκρατικά προβλήματα και να καταρτίσει η καινούρια εταιρεία ένα ολοκληρωμένο σχέδιο αξιοποίησης της περιουσίας του Ε.Ο.Τ.

Η «Ε.Τ.Α Α.Ε» με τη σειρά της θεώρησε ότι το καταλληλότερο πλάνο που μπορούσε να καταθέσει για την τουριστική ανάπτυξη στην Βόρεια Ελλάδα ήταν το πρόγραμμα «Στολίδια στην Άμμο», το οποίο δεν περιελάμβανε την αξιοποίηση του Ξενία. Αντιθέτως, παραχωρούσε σε ιδιώτες την εκμετάλλευση των παραλιών, δίχως τουλάχιστον να διαμορφώνει τις απαραίτητες δομές για τη σωστή λειτουργία των επιχειρήσεων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα εννιά χρόνια να καταστρέφεται το φυσικό περιβάλλον (δεκάδες δέντρα κόπηκαν για την εγκατάσταση των στολιδιών, σε μια περιοχή μάλιστα που έχει χαρακτηριστεί αρχαιολογικός χώρος από το 1995) και να πραγματοποιείται σωρεία παρανομιών.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η σκυταλοδρομία ανικανότητας συνεχίζεται κανονικά. Σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης, όπου η Ελλάδα αναζητά μετ’ επιτάσεως επενδύσεις, το ΤΑΙΠΕΔ μελετά την ίδρυση καινούριων εταιρειών για την αξιοποίηση της περιουσίας του δημοσίου! Όχι μόνο αυτό, αλλά θεωρεί και απόλυτα ρεαλιστικό το σενάριο τα εγκαταλελειμμένα Ξενία να μετατραπούν σε ξενοδοχεία εφτά αστέρων! Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με έγκυρους κτηματομεσίτες της Χαλκιδικής, οι Ρώσοι έχουν αγοράσει εκατοντάδες στρέμματα στη μύτη του πρώτου ποδιού για να χτίσουν υπερπολυτελή ξενοδοχεία και μια μονάδα τεχνητού νεφρού. Ολοκληρώνοντας τις συνεντεύξεις στο χωριό, ένας ιδιοκτήτης παραλιακής καντίνας, που παλιά διατηρούσε μπητς μπαρ στον κόλπο του Παλιουρίου, μου πρότεινε να μιλήσω με τον κύριο Αργύρη Λαφαζάνη, πρώην βουλευτή Χαλκιδικής με το ΠΑ.ΣΟ.Κ, ο οποίος είχε ασχοληθεί διεξοδικά με το θέμα. Ο κύριος Λαφαζάνης, αφού με ενημέρωσε αναλυτικά για το ζήτημα (έμαθα ότι το 1992 ο Ε.Ο.Τ έδωσε 300 από τα απαλλοτριωμένα στρέμματα του Γλαρόκαβου στη μονή Ιβήρων, για τα οποία η Ε.Τ.Α.Δ Α.Ε μου απάντησε ότι «έχει ήδη αιτηθεί με έγγραφό της στον ΕΟΤ να εγκρίνει την ανάκληση της δωρεάς, προκειμένου να ενεργήσουμε από κοινού για την επιστροφή της συγκεκριμένης έκτασης στην κυριότητα του ΕΟΤ»), με προέτρεψε να ρίξω μια ματιά στην ηλεκτρονική του σελίδα.

Δεν θα ήθελα να γράψω κάτι για επίλογο, απλώς κι εγώ με τη σειρά μου να σας παραπέμψω στο 1.58 λεπτό του βίντεο που ακολουθεί, τη στιγμή δηλαδή που ο κύριος Παύλος Γερουλάνος, τότε Υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού, παίρνει το λόγο για να απαντήσει στην επίκαιρη ερώτηση του βουλευτή. Άτιμη η γλώσσα του σώματος, προδίδει πάντα την αλήθεια. Την αλήθεια ενός σκανδάλου που απαρτίζεται από δεκάδες επιμέρους σκάνδαλα και έχει ένα συγκεκριμένο όνομα: «Τα σκουπίδια στην άμμο».
 

Κάμπινγκ σημαίνει ελευθερία



photo: Sheep"R"Us"flickr

Η θητεία μου στα αντίσκηνα ξεκινά κάπου στη δεκαετία του ’70, παιδάκι ακόμη, στην έρημη Χαλκιδική. Συνεχίζεται στα ‘80’ς, όταν πλέον ένιωθα εθισμένη στην ελευθερία της σκηνής που τη στήνεις όπου θέλεις. Έζησα τον παράδεισο που ονομαζόταν Σιθωνία. Μυθικά μέρη, όπως τις Καβουρότρυπες, την Τριστινίκα, το Αζάπικο, το Κριαρίτσι, τα γνώρισα με ελάχιστο κόσμο, καθόλου κτίσματα και χωρίς σκουπίδια. Και χωρίς beach bar, μουσική και φασαρία. Μόνο με ήχο θάλασσας, πεντακάθαρη άμμο και άστρα.
Πρώτη φορά που είδα «αποικία» ελεύθερων κατασκηνωτών ήταν γύρω στο 1990, στο ονειρεμένο μέρος που λέγεται Γλαρόκαβος, στην Κασσάνδρα. Με μια παρέα χαβαλέδων πήγαμε προκειμένου να χαζέψουμε τις δεκάδες των κατασκηνωτών με τα αυτοσχέδια ντους, τα τεράστια ραδιοκασετόφωνα, τις ξαπλώστρες, τον πλήρη εξοπλισμό για να περάσουν όλο το καλοκαίρι. Το σκουπιδαριό, βεβαίως, πήγαινε κι ερχόταν. Συμπτωματικά, λίγους μήνες αργότερα, στο Ειρηνοδικείο Κασσάνδρας πέτυχα να δικάζονται κατασκηνωτές οι οποίοι δεν είχαν πληρώσει το πρόστιμο όταν τους είχε καταλογιστεί. Διότι, με νόμο του 1976, «απαγορεύεται η εγκατάσταση σκηνών ή στάθμευση τροχόσπιτων σε αρχαιολογικούς χώρους, αιγιαλούς, παραλίες, παρυφές δημόσιων δασών, δάση, και εν γένει κοινόχρηστους χώρους, καθώς και η φιλοξενία πέραν του ενός τροχόσπιτου από καταστηματάρχες ή ιδιώτες.».
Τη νέα αυτή Χαλκιδική τη γνώρισα μετά το 2000, όταν ξαναπήγα στα παλιά μέρη. Μόνο γνώριμα δεν ήταν, πια! Γεμάτα κατασκηνωτές, αυτοκίνητα, φασαρία και σκουπίδια. Υπήρχαν μέρες που δυσκολευόσουν να περάσεις από τα σχοινιά για τα αντίσκηνα και τις τέντες, προκειμένου να φτάσεις στη θάλασσα. Απέφευγα όσο μπορούσα τις πολυσύχναστες μέρες κι απολάμβανα, όποτε μπορούσα, το ελεύθερο κάμπινγκ σε όσο το δυνατόν έρημα μέρη.
Αυτή τη φορά, όμως, με το φόβο του προστίμου. Το λιμενικό συχνά πυκνά ερχόταν κι «έγραφε» κατασκηνωτές. Κάποιες φορές ξεστήναμε τη σκηνή το πρωί κι αφήναμε μόνο την τέντα, διότι ο νόμος απαγορεύει τις σκηνές κι όχι τις τέντες.
Υπάρχουν ολόκληρες περιοχές στη Χαλκιδική που ζουν από τους ελεύθερους κατασκηνωτές. Συκιά και Σάρτη, δυο χωριά γύρω από τα οποία συγκεντρώνεται, θαρρείς, όση ομορφιά μπορεί να χωρέσει το μάτι, είναι οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις. Με το Άγιο Όρος απέναντι, με τη κορυφή του με το χαρακτηριστικό σχήμα να ατενίζει περήφανα τη Σιθωνία.
Σε κάποια απ’ τα πιο παραδοσιακά μέρη των ελεύθερων κατασκηνωτών επικρατεί απίστευτος συνωστισμός. Σκηνάκια κολλητά, ο ένας πάνω στον άλλο, ενώ το σκουπίδι συσσωρεύεται μέχρι να βρεθούν κάποιοι κατασκηνωτές να το μαζέψουν και να το μεταφέρουν στους κάδους του δήμου οι οποίοι, σπανίως βρίσκονται κοντά.
Πλέον, το πρόστιμο αυξάνεται και πηγαίνει στα 300 ευρώ «ανά άτοµο ή ανά κατασκηνωτικό ή ανά µεταφορικό µέσο» όπως αναφέρεται σε σχέδιο νόμου. Αν πληρωθεί μέσα σε 10 μέρες, μειώνεται στο μισό και παραμένει στα 150 ευρώ, ποσό που αναλογεί σε 50.000 δραχμές και είχε θεσπιστεί με νόμο του 1999.
Δεν μπορώ να φανταστώ πόσοι από τους νομοθέτες μας έχουν νιώσει τη χαρά της πρωινής βουτιάς μόλις ανοίγεις το φερμουάρ απ’ το αντίσκηνο. Την αίσθηση της ανατολής του ήλιου πάνω στο πανί, τη δραστηριότητά τους να καθορίζεται από την πορεία του ήλιου. Την επαφή με το χώμα, τον ύπνο στην άμμο, την ασύλληπτη ενέργεια που δίνει η γη.
Ναι, οι ελεύθεροι κατασκηνωτές μπορεί να αφήνουν σκουπίδια στο περιβάλλον. Υπάρχει το ζήτημα της τουαλέτας. Κάποιοι κατασκηνώνουν ολόκληρο το καλοκαίρι νιώθοντας αίσθημα ιδιοκτησίας για τις παραλίες. Σωστά.
Απ’ την άλλη, όμως, για όλα τα παραπάνω υπάρχουν λύσεις. Και για την καθαριότητα και για τις τουαλέτες. Είναι στην ευχέρεια και στις ικανότητες του κάθε δημάρχου να βρει λύσεις. Η απαγόρευση της ελεύθερης κατασκήνωσης ακούγεται εξίσου παράλογη με την απαγόρευση της πρόσβασης στις παραλίες. Κι αλήθεια, για ποιες παραλίες μιλάμε; Γι αυτές που είναι κατειλημμένες από ξαπλώστρες, ομπρέλες και καντίνες με τέντες να παίζουν το ρόλο «beach bar» μολύνοντας τα μάτια και τα αυτιά μας; Έλεος. Υπάρχουν τεράστιες παραλίες όπου σε πιάνει ασφυξία απ’ το θέαμα της ξαπλώστρας και υστερία απ’ τα beat της μουσικής, καθώς επικρατεί ατμόσφαιρα νυχτερινού κέντρου κι όχι καλοκαιρινής χαλάρωσης.
Κατά τη γνώμη μου, η ελεύθερη κατασκήνωση θα έπρεπε να ενθαρρύνεται κι όχι να είναι μια ενέργεια που γίνεται στα μουλωχτά, με ενοχές, φόβο προστίμων και τσαμπουκάδες. Μαθαίνοντας να ζεις στη φύση, μαθαίνεις να επιβιώνεις, να μην τη μολύνεις και την προστατεύεις.
Θα ήθελα δημοτικά σχολεία όπου τα παιδιά θα πήγαιναν εκδρομή με αντίσκηνα. Να μάθουν να τα στήνουν, να κάνουν οικονομία δυνάμεων, να διαχειρίζονται τα σκουπίδια τους, να περπατούν στην άμμο με την ανατολή του ηλίου, να περιμένουν το πρωί να δουν αν ήρθαν οι αλεπουδίτσες την νύχτα να βρουν κάτι να φαν, να μείνουν δυο-τρεις μέρες με τα αλάτια, να ξέρουν τι να κάνουν αν τα τσιμπήσει σφήκα, να μάθουν τι σημαίνει ελευθερία και ανεξαρτησία. Ναι, απ’ το δημοτικό. Όσο πιο νωρίς γνωρίσεις τη φύση και το περιβάλλον, τόσο περισσότερο θα τα αγαπήσεις, θα τα σεβαστείς και θα τα προστατεύσεις.

Ρομαντισμός σε εποχή κρίσης: 14+1 τρόποι δράσης

«Λεφτά υπάρχουν» ήταν το γνωστό …σύνθημα που ακούστηκε και φυσικά χλευάστηκε όσο κανένα άλλο στη μεταπολεμική (θα τολμήσω να πω) Ελλάδα. Επειδή, όμως εμείς ακόμη τα…ψάχνουμε και επειδή, όπως είπε και ο Ρωμαίος ρήτορας και πολιτικός Κικέρωνας, «Nervus rerum, pecuniam» δηλαδή «η ψυχή των πραγμάτων είναι τα λεφτά», πώς μπορούμε να είμαστε φειδωλοί και ρομαντικοί, την ίδια στιγμή;


Διακινδυνεύοντας να κατηγορηθείτε ως «τσίπηδες», οι μη έχοντες αυτό το καλοκαίρι, λογικά δεν έχουν δικαίωμα στον έρωτα. Μέγα λάθος. Μπορεί να ισχυρίζονται πολλοί, ότι το χρήμα και ο έρωτας πάνε μαζί, αλλά ευτυχώς (για σας) το click@Life μερίμνησε και ανακάλυψε τους 15 τρόπους για να είστε ρομαντικοί ξοδεύοντας τα ελάχιστα.
Βασικές αρχές...φτηνού ρομαντισμού
Πριν ξεκινήσουμε να σας «διδάσκουμε» τους ιδανικούς τρόπους για φτηνά (αλλά ουσιαστικά) ραντεβού, πρέπει να μυηθείτε στις βασικές αρχές.
1. Σε εβδομαδιαία βάση. Αρχικά, θα σας συνιστούσαμε να έχετε μια ημερομηνία, τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα με το σύντροφό σας, όπου θα αφιερώνετε ο ένας στον άλλο χρόνο. Φυσικά δε χρειάζεται να είναι μία ακριβή έξοδος, απλά ένα ραντεβού για δύο.
2. Επικοινωνία. Οι ρομαντικές χειρονομίες δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αντικαθιστούν την πραγματική επικοινωνία. Πάρτε το χρόνο σας να συζητήσετε με τον/την σύντροφό σας για τους στόχους σας, τα όνειρά σας, τα σχέδιά σας για το μέλλον, την τρέχουσα ζωή σας κ.λπ
3. Έμπνευση και φαντασία. Είναι οι λέξεις κλειδιά για μία σχέση, ειδικά μάλιστα σε περιόδους κρίσης.
4. Ξεχάστε τις ανταλλαγές δώρων. Αυτά τότε, παλιά που περίσσευαν και είχατε τη δυνατότητα να το «παίξετε» ανοιχτοχέρηδες, χωρίς να κλαίτε μερόνυχτα μετά για το …λάθος του αυθορμητισμού σας.
No budget...romance
Και αφού ξεδιαλύναμε κάποια πράγματα, ας δούμε μερικές ιδέες (οι οποίες σίγουρα επιδέχονται βελτιώσεων και προσθηκών, άρα περιμένουμε τις προτάσεις σας) για να είστε και σεις αυτό το καλοκαίρι στο παιχνίδι του έρωτα.
1. Γράψτε ένα ποίημα. Αν το έτερον ήμισυ είναι ερωτευμένο, το ποίημά σας θα τον/την κερδίσει σίγουρα, όσο κακό και αν είναι. Το μέλλον σας κρίνεται στο πόσο ερωτευμένος είναι ο άλλος μαζί σας. Προσοχή: εάν δεν έχετε κανένα (απολύτως κανένα όμως) ταλέντο στη γραφή, μην το προσπαθήσετε, γιατί πολλές σχέσεις έχουν χαλάσει από τέτοια... απονενοημένα διαβήματα.
2. Μαγειρέψτε ένα ωραίο γεύμα. Όσο άσχετος/άσχετη και αν είστε, απλά προσπαθήστε. Η εναλλακτική του έτοιμου φαγητού είναι παρελθόν και έτσι πρέπει να αρκεστείτε στις δικές σας δυνάμεις. Έστω και μία σαλάτα, μπορεί να κάνει τη διαφορά. Εξάλλου, η προσπάθεια αρκεί.
3. Μασάζ, το ερωτικό. Δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο. Ένα χαλαρωτικό μασάζ είναι αν μη τι άλλο, ένδειξη αγάπης και τρυφερότητας, χωρίς καμία μα καμία οικονομική επιβάρυνση.
4. Πικ-νικ στο ηλιοβασίλεμα. Διαλέξτε ένα πάρκο ή μία παραλία (κοντινά μέρη, για να γλιτώσετε και τα …ναύλα στο πήγαινε-έλα), πάρτε ένα καλάθι με ένα μπουκάλι (φτηνό, εννοείται) κρασί, λίγα φρούτα (εποχής, επιμένουμε στο φτηνό) και το ταίρι σας και έτοιμο το ρομαντικό ραντεβού.
5. Αγριολούλουδα. Γιατί να ξοδεύεστε σε ανθοδέσμες και γλάστρες, που στοιχίζουν μία περιουσία, όταν η φύση σας προσφέρει απλόχερα και δωρεάν τα άνθη της; Καθώς γυρνάτε από τη δουλειά, εάν δείτε κάποια αγριολούλουδα, σκύψτε και κόψτε τα.
6. Τα «απαγορευμένα». Από τον Michael Bolton και τον Lionel Richie (με το ανατριχιαστικό ομολογουμένως "Hello") για τους παλαιότερους μέχρι τη Χαρούλα Αλεξίου και τη Lana Del Ray, η μουσική βιομηχανία δουλεύει προς όφελός σας. Γράψτε ένα cd με τραγούδια και χαρίστε το στον/την σύντροφό σας.
7. «Ερωτικαί επιστολαί». Όταν ξυπνήσετε το πρωί, θυμηθείτε να αφήσετε για το έτερόν σας ήμισυ, μικρά τρυφερά σημειώματα στο μπάνιο, στην κουζίνα και όπου αλλού θέλετε. Προσοχή, μην το παρακάνετε όμως και καταντήσετε γραφικός/η.
8. Ή εναλλακτικά στείλτε ένα mail εκφράζοντας την αγάπη σας.
9. Στην περίπτωση που έχει πανσέληνο δε, είναι η καλύτερή σας. Η ιδανική ευκαιρία για μία βόλτα κάτω από το φως του φεγγαριού. Έρωτας στα χρόνια της…κρίσης δηλαδή.
10. In Hollywood we trust.Το Hollywood από την άλλη έχει επίσης προνοήσει για τα χρόνια της κρίσης και για το λόγο αυτό έχει δημιουργήσει χιλιάδες επικές ταινίες με το ρομαντισμό στο «κόκκινο». Από το «Casablanca» και το «Love Story», μέχρι το «Pretty Woman» και την πρόσφατη βαμπιρική τριλογία του «Twilight» η μεγάλη οθόνη προσφέρει επιλογές για τον έρωτα και την τσέπη σας. Εννοεείται φυσικά, ότι μιλάμε για ταινία στο σπίτι και όχι σε σινεμά.
11. Εάν πάλι είστε του…υγρού στοιχείου, ετοιμάστε ένα ρομαντικό μπάνιο και για τους δύο. Προσοχή: ο αφρός και οι μπουρμπουλήθρες επιβάλλονται.
12. «Πήγα στα μέρη που σε είχα ξαναδεί», το γνωστό άσμα αποτελεί έμπνευση για φτηνές εξορμήσεις, τύπου ρομαντζάδας με τον/την σύντροφό σας. Μια βόλτα εκεί που πρωτογνωριστήκατε για παράδειγμα θα αναζωπυρώσει (ανέξοδα) τον έρωτά σας.
13. Τα μερεμέτια του σπιτιού είναι μία καλή απόδειξη, που βροντοφωνάζει «σε σκέφτομαι, αγάπη μου». Φροντίστε να κάνετε τα οικιακά χατίρια, που σας ζητά ο/ σύντροφός σας, κερδίζοντας την εύνοιά του και σίγουρα αποφεύγοντας τη γκρίνια.
14. Τέλος, εκφράστε τον έρωτά σας, με όποιον τρόπο θέλετε…αρκεί να είναι φτηνός.
Bonus: αν είστε από τους τυχερούς πραγματικά (αμφίδρομα) ερωτευμένους, είτε έχει κρίση είτε όχι, μη φοβάστε, απλά έμπνευση χρειάζεται. Εάν πάλι είστε από εκείνους, που θεωρούν, ότι το χρήμα φέρνει την ευτυχία, κάτι ακούστηκε για…ανάκαμψη της οικονομίας. Υπομονή, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Σαν σήμερα καταργήθηκε η ποινική δίωξη για μοιχεία – Οι εραστές με τα σεντόνια στα αστυνομικά τμήματα [εικόνες] Πηγή: Σαν σήμερα καταργήθηκε η ποινική δίωξη για μοιχεία – Οι εραστές με τα σεντόνια στα αστυνομικά τμήματα [εικόνες]

H σκηνή από τη Βίλα των Οργίων με τους παράνομους εραστές τυλιγμένους σε σεντόνια να οδηγούνται στο αστυνομικό τμήμα έχει σφραγίσει μια ολόκληρη εποχή για την Ελλάδα, που από τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους έως το 1982 ζούσε στα «μαύρα» χρόνια της μοιχείας.
Ηταν η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου που αποποινικοποίησε την μοιχεία μέσα από μια σειρά κινήσεων και νομοθετικών πράξεων που κορυφώθηκαν σαν σήμερα το 1982. Η οργή της εκκλησίας ήταν δεδομένη, όμως το νέο Οικογενειακό Δίκαιο ήταν γεγονός και ο πανίσχυρος τότε Παπανδρέου δεν έκανε βήμα πίσω.
Η ιστορία ενός ...αδικήματος
Σύμφωνα με το άρθρο 286 του Ποινικού Νόμου της Βαυαροκρατίας που ίσχυσε έως το τέλος του 1950 η διάπραξη μοιχείας ήταν πλημμέλημα. Στο νέο Ποινικό Κώδικα που τέθηκε σε ισχύ από την 1η Ιανουαρίου του 1951, και συγκεκριμένα στο άρθρο 357 προβλεπόταν ποινή ενός έτους για τους μοιχούς, μόνο αν είχε ζητήσει η απατημένη ή ο απαντημένος σύζυγος να ασκηθεί δίωξη. Οι δράστες έπρεπε να συλληφθούν επ' αυτοφώρω για να στοιχειοθετηθεί ευκολότερα η κατηγορία γεγονός που οδηγούσε σε απίστευτες σκηνές σαν κι αυτές που αποτύπωσε ο σκηνοθέτης Ντίνος Διαμαντόπουλος το 1964 στην ταινία «Η βίλα των Οργίων» με πρωταγωνιστή «μοιχό» τον Λάμπρο Κωνσταντάρα.
Η μοιχεία αποποινικοποιήθηκε με το νέο οικογενειακό δίκαιο τον Ιούλιο του 1982, παρά τις προειδοποιήσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος ότι «η αποποινικοποίηση της μοιχείας θα κλονίσει τα θεμέλια της οικογένειας και του γάμου». Επιπλέον με το Νόμο 1329/1983 η μοιχεία έπαψε να αποτελεί απόλυτο λόγο διαζυγίου. Μπορεί, όμως, να επιφέρει τη λύση του γάμου μόνο αν κριθεί ότι από αυτή έχουν διαταραχθεί τόσο σοβαρά οι συζυγικές σχέσεις, ώστε βάσιμα η εξακολούθηση της έγγαμης σχέσης να είναι αφόρητη για τον ενάγοντα (άρθρο 1439 Α.Κ).


Πηγή: Σαν σήμερα καταργήθηκε η ποινική δίωξη για μοιχεία – Οι εραστές με τα σεντόνια στα αστυνομικά τμήματα [εικόνες] | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/node/116047#ixzz2ZxbaVB60

Η ΕΛ.ΑΣ περίμενε το ΕΣΠΑ για να αγοράσει περιπολικά Πηγή: Η ΕΛ.ΑΣ περίμενε το ΕΣΠΑ για να αγοράσει περιπολικά | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/node/116085#ixzz2Zxb0y6yM

Η ΕΛ.ΑΣ περίμενε το ΕΣΠΑ για να αγοράσει περιπολικά

Στην ενίσχυση της αστυνομίας με περιπολικά και δίκυκλες μηχανές, προχωρά η περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος, με σκοπό την αναβάθμιση του εξοπλισμού των τμημάτων τροχαίας, ώστε να γίνεται καλύτερη αστυνόμευση στο εθνικό και επαρχιακό δίκτυο.
Ειδικότερα, η Διαχειριστική Αρχή της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας ενέκρινε την προμήθεια 39 αστυνομικών οχημάτων, προϋπολογισμού 675.900,00 ευρώ και 19 δικύκλων μοτοσικλετών προϋπολογισμού 170.970,55 ευρώ,
Η αγορά των οχημάτων και των δικύκλων εντάχθηκε τον Απρίλιο του 2012 στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα της Δυτικής Ελλάδας και περιλαμβάνει ακόμα την προμήθεια τεσσάρων συσκευών ελέγχου ταχύτητας οχημάτων, επτά συσκευών μέτρησης αλκοόλ, οκτώ οχημάτων τύπου τζιπ και δύο οχημάτων διερεύνησης τροχαίων ατυχημάτων, συνολικού προϋπολογισμού 769.500 ευρώ.
Έτσι η συνολική δαπάνη ανέρχεται στο χρηματικό ποσό του 1,9 εκατ. ευρώ, η οποία θα καλυφθεί από πόρους του ΕΣΠΑ Δυτικής Ελλάδας. Όπως δήλωσε ο περιφερειάρχης Απόστολος Κατσιφάρας, η αγορά του εξοπλισμού, «αποτελούσε πρωταρχικό στόχο για την περιφέρεια η ενίσχυση των υπηρεσιακών δυνατοτήτων της Αστυνομίας. στην Δυτική Ελλάδα, ώστε να μπορεί να ασκεί πλήρως τα καθήκοντά της και να ενισχύει το αίσθημα ασφάλειας στους πολίτες».
Επίσης, στο πλαίσιο λήψης μέτρων για την οδική ασφάλεια ο Απόστολος Κατσιφάρας τόνισε ότι, «διασφαλίσαμε και συνεχίζουμε να διασφαλίζουμε πόρους για την συντήρηση του απαρχαιωμένου οδικού μας δικτύου, τη συντήρηση των φωτεινών σηματοδοτών, την κατασκευή νέων, όπως πρόσφατα όπου παραδόθηκαν προς χρήση στον κόμβο των Δεμενίκων, για τη σύνδεση της νότιας περιοχής της Πάτρας με την εθνική οδό Πατρών - Τρίπολης και στους κόμβους της εθνικής οδού Πατρών - Πύργου, στο ύψος του Βούναργου και του Τραγανού Ηλείας».


Πηγή: Η ΕΛ.ΑΣ περίμενε το ΕΣΠΑ για να αγοράσει περιπολικά | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/node/116085#ixzz2Zxb7yv2i

Επιτέλους! Ηρθε και στην Αθήνα το κίνημα «Ενας καφές σε περιμένει»

Επιτέλους! Ηρθε και στην Αθήνα το κίνημα «Ενας καφές σε περιμένει»

Είναι το κίνημα που ξεκίνησε από την Ιταλία και αποκάλυψε ένα ολόκληρο κόσμο αλληλεγγύης και ανθρωπιάς πίσω από μια απλή χειρονομία: Η δυνατότητα να προπληρώσεις έναν καφέ σε κάποιο καφενείο, τον οποίο θα έχει τη μοναδική ευκαιρία να απολαύσει κάποιος συμπολίτης που δεν έχει τη δυνατότητα να απολαύσει αυτή τη μικρή καθημερινή συνήθεια και κυρίως οι άστεγοι.
Το κίνημα «Ενας καφές σε περιμένει» ή caffe sospeso, ξεκίνησε από τη Νάπολη, εξαπλώθηκε σε πολλές χώρες και τώρα έρχεται και στην Ελλάδα με πρωτοβουλία του περιοδικού δρόμου Σχεδία. Η πρωτοβουλία λειτουργεί ήδη σε 162 επιχειρήσεις σε 17 χώρες και 112 πόλεις. Στην Αθήνα η δράση ξεκινά με τέσσερα καταστήματα:
Τα καταστήματα είναι:
• «6», συνεργατικό καφενείο, Τριών Ιεραρχών 21, Θησείο
• «Ακροβάτης», καφενείο-ουζερί, Μαιζώνος 44 & Ψαρρών 26α, Αθήνα
• «Στα καλά καθούμενα», Δράκου 3 (έξοδος Μετρό Φιξ), Κουκάκι
• «Verve», Σόλωνος 94, Αθήνα
Στους χώρους που εντάσσονται στο δίκτυο υπάρχει ανηρτημένο το αυτοκόλλητο της πρωτοβουλίας «Ένας καφές σε περιμένει», καθώς και το λογότυπο της «σχεδίας». Το μόνο αίτημα προς τα καταστήματα είναι μια έκπτωση της τάξης του 35% για τον καφέ που θα περιμένει (για τον κερασμένο δηλαδή). Για κάθε «καφέ που περιμένει» ο καταστηματάρχης θα πρέπει να κόβει την αντίστοιχη απόδειξη και να την τοποθετεί σε εμφανές σημείο ή να αναγράφεται η συναλλαγή σε έναν πίνακα. Όποιος επιθυμεί να συμμετάσχει μπορεί να επικοινωνήσει με τη «σχεδία» στο στηλ. 213 0231220. Για κάθε νέο κατάστημα-μέλος που θα προστίθεται θα γίνεται σχετική ενημέρωση μέσω της ιστοσελίδας www.shedia.gr (βρίσκεται ακόμη υπό κατασκευή), καθώς και στο ίδιο το περιοδικό.


Πηγή: Επιτέλους! Ηρθε και στην Αθήνα το κίνημα «Ενας καφές σε περιμένει» | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/node/115144#ixzz2ZxaK1k5p

32 αλήθειες με μία χιουμοριστική ματιά

32 αλήθειες με μία χιουμοριστική ματιά
1. Ποτέ και σε καμία περίπτωση, μην πάρετε ένα υπνωτικό χάπι μαζί με καθαρτικό...
2. Μην ανησυχείτε για το τι σκέφτονται οι άνθρωποι, δεν το κάνουν και πολύ συχνά.
3. Το να πηγαίνεις στην εκκλησία δεν σε κάνει χριστιανό, όπως και το να στέκεσαι σε ένα γκαράζ δεν σε κάνει αυτοκίνητο.
4. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν φτάνει σε καμία περίπτωση την φυσική ηλιθιότητα.
5. Αν πρέπει να επιλέξεις μεταξύ δυο κακών, διάλεξε αυτό που δεν έχεις δοκιμάσει ξανά.
6. Δεν υπάρχει ούτε ένα είδος απόδειξης που να υποστηρίζει ότι η ζωή είναι σοβαρή.
7. Ένα άτομο που είναι καλό μαζί σου αλλά αγενές στον σερβιτόρο, δεν είναι καλό άτομο.
8. Για κάθε δράση, υπάρχει ένα αντίστοιχο και αντίθετο κυβερνητικό πρόγραμμα.
9. Αν μοιάζεις όπως η φωτογραφία του διαβατηρίου σου, πιθανότατα χρειάζεσαι το ταξίδι.
10. Οι λογαριασμοί ταξιδεύουν με την διπλάσια ταχύτητα από τις επιταγές πληρωμής.
11. Η συνείδηση είναι αυτή που πονάει όταν όλα τα άλλα μέρη σου αισθάνονται καλά.
12. Φάε καλά, μείνε σε φόρμα, πέθανε όπως έτσι και αλλιώς.
13. Οι άνδρες είναι από τη γη. Οι γυναίκες είναι από τη γη. Αποδέξου το.
14. Μια ισορροπημένη δίαιτα είναι ένα κέικ σε κάθε χέρι.
15. Η μέση ηλικία είναι όταν τα ευρήματα του νου και η στενότητα του σώματος αλλάζουν θέσεις.
16. Οι ευκαιρίες πάντα μοιάζουν μεγαλύτερες όταν φεύγουν από ότι όταν έρχονται.
17. Τα σκουπίδια είναι κάτι που κράταγες για χρόνια και το πετάς τρεις εβδομάδες πριν το χρειαστείς τελικά.
18. Υπάρχει πάντα ένας βλάκας παραπάνω από ότι υπολόγιζες.
19. Η εμπειρία είναι ένα σπουδαίο πράγμα. Σε κάνει να αναγνωρίζεις ένα λάθος, όταν το κάνεις ξανά.
20. Την στιγμή που καταφέρνεις να φτάσεις στο τέλος, μετακινούν το τέλος.
21. Δεν πρέπει να ζυγίζεις περισσότερο από το ψυγείο σου.
22. Κάποιος που σκέφτεται λογικά, προσφέρει μια ωραία αντίθεση στον πραγματικό κόσμο.
23. Δεν φταίνε τα τζιν που ο πισινός σου φαίνεται χοντρός.
24. Αν έπρεπε να προσδιορίσεις με μια λέξη για πιο λόγο η ανθρώπινη φυλή δεν τα έχει καταφέρει, η λέξη αυτή είναι «συνεδριάσεις».
25. Υπάρχει μια πολύ λεπτή γραμμή μεταξύ του «χόμπι» και «ψυχική ασθένεια».
26. Οι άνθρωποι που θέλουν να μοιραστούν τις θρησκευτικές τους απόψεις μαζί σου, σχεδόν ποτέ δεν θέλουν να μοιραστείς τις δικές σου μαζί σου.
27. Δεν πρέπει να συγχέεις την καριέρα με την ζωή σου.
28. Κανείς δεν νοιάζεται αν δεν μπορείς να χορέψεις καλά. Απλά σήκω πάνω και χόρεψε.
29. Ποτέ μην γλύφεις ένα μαχαίρι για μπριζόλα.
30. Η πιο καταστροφική δύναμη στο σύμπαν, είναι το κουτσομπολιό.
31. Δεν θα πρέπει ποτέ και για κανένα λόγο να πεις σε μια γυναίκα που νομίζεις ότι είναι έγγυος κάτι σχετικό, εκτός και αν δεις το παιδί να βγαίνει από μέσα της εκείνη τη στιγμή.
32. Το μόνο πράγμα που ενώνει όλα τα ανθρώπινα όντα, άσχετα με την ηλικία, την θρησκεία, την οικονομική τους κατάσταση ή καταγωγή, είναι ότι κατά βάθος όλοι πιστεύουμε ότι είμαστε καλοί οδηγοί.

Μια όμορφη ιστορία εγκυμοσύνης σε time lapse

Μια όμορφη ιστορία εγκυμοσύνης σε time lapse

Μια όμορφη ιστορία εγκυμοσύνης σε time lapse
Δυο νέοι γονείς αποφάσισαν να διασκεδάσουν με την εγκυμοσύνη και να δημιουργήσουν ένα όμορφο time lapse video.

Γιατί ο σκύλος είναι «ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου»;



Δείτε 21 λόγους που θα σας πείσουν ότι πρόκειται για την καλύτερη... επένδυση


Ο σκύλος είναι «ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου» και όχι τυχαία, καθώς είναι πάντα εκεί για εσένα και στα εύκολα και στα δύσκολα, ενώ σίγουρα δε σε κάνει ποτέ να βαριέσαι και σου χαρίζει απλόχερα την αγάπη του. 

Για όσους, ωστόσο, δυσπιστούν, η ΗuffingtonPost μέσα από έναν ευφάνταστο τρόπο με κινούμενες εικόνες και έξυπνες λεζάντες παρουσιάζει 21 λόγους που αποδεικνύουν πως δεν υπάρχει καλύτερη επένδυση για κάποιον που αναζητά αγάπη και στοργή από τη συντροφιά ενός σκύλου.

Εάν, λοιπόν, έχετε κουραστεί από τις απογοητεύσεις που γεύεστε στη ζωή σας και αναζητάτε εκείνο το... κάτι που θα σας αναζωογονήσει, δεν υπάρχει καλύτερη λύση από τον σκύλο!

1. Φανταστείτε κάθε φορά που μπαίνετε στο σπίτι σας να έχετε αυτή την υποδοχή και μάλιστα κάθε μέρα!



2. Φανταστείτε πως δε θα αισθανθείτε ποτέ ξανά μη αγαπητός, -ή!


3. Τα σκυλιά είναι ευτυχισμένα, όταν κάνουν τους ανθρώπους χαρούμενους. Είναι σα να έχετε βρει μια δική σας «μηχανή» ευτυχίας.


4. Ας το θέσουμε με άλλον τρόπο. Υπάρχει ποτέ περίπτωση να βρείτε μία γάτα που θα κάνει το εξής;



5. Ο σκύλος, από την άλλη, θα είναι πάντα εκεί για εσάς τη στιγμή που τον χρειάζεστε περισσότερο.



6. Νοιάζεται για την υγεία σας και έτσι θα βρει έναν τρόπο να σας κάνει να... ξεσηκωθείτε και να βγείτε έξω για βόλτα.



7.  Ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι θα ξοδέψει όλο του το χρόνο στο να σπρώχνει μια αναπηρική καρέκλα.



8. Τα σκυλιά ποτέ δεν κρίνουν. Μόνο αγαπούν...



9. Και όταν «λένε» ότι θα σας αγαπούν για πάντα, το εννοούν.



10. Με έναν σκύλο, δε θα φάτε ποτέ ξανά μόνοι...



11. Ένας σκύλος σας μαθαίνει ό,τι χρειάζεται να γνωρίζετε ως προς το πώς να απολαμβάνετε τη ζωή...


12. Βγάζει τον καλύτερο εαυτό του ανθρώπου...


13. Και η αφοσίωσή του κρατάει για πάντα...



14. Οι σκύλοι πάντα θα σας φέρονται σα να είστε οικογένεια.



15. Αισθάνονται τον πόνο σας...



16. Και ξέρουν πολύ καλά πώς να σας κάνουν να αισθανθείτε καλύτερα...



17. Ο ίδιος σας ο σκύλος είναι η μόνη έμπνευση που χρειάζεστε...



18. Και η μεγαλύτερη υποστήριξη που ποτέ θα γνωρίσετε...



19. Θα πληγωθούν και θα ρισκάρουν τη ζωή τους για τη δική σας ασφάλεια...


20. Ένας σκύλος είναι ο φίλος που ποτέ δεν θα σας αφήσει ξεκρέμαστο...


21. Και αν τα παραπάνω δεν σας έπεισαν, τότε ίσως το πόσο χαριτωμένα είναι τα σκυλάκια αρκεί...







Φωτογραφική μηχανή με θηριώδη αισθητήρα ετοιμάζει η Canon

Φωτογραφική μηχανή με θηριώδη αισθητήρα ετοιμάζει η Canon

Δημοσίευμα μιλά για ανάλυση 75 megapixels

Σύμφωνα με δημοσίευμα του συνήθως έγκυρου Photography Bay, η Canon ετοιμάζει μια DSLR φωτογραφική μηχανή με αισθητήρα 75 megapixels (ή και μεγαλύτερο).

Ο εν λόγω θηριώδης αισθητήρας θα φιλοξενηθεί σε ένα σασί παρόμοιο με της εκπληκτικής EOS 1D X, η οποία κοστίζει 6.500 ευρώ στην ελληνική αγορά...

Οι πηγές του Photography Bay κάνουν λόγο και για «οθόνη σοκαριστικής ευκρίνειας» στην πλάτη της φημολογούμενης DSLR, αλλά και για υψηλότερο frame rate σε σχέση με την 1D X. 

Αν η φήμη αποδειχτεί αληθινή, η Canon EOS με αισθητήρα 75 megapixels θα λανσαριστεί στην αγορά μέσα στο 2014.





Πηγή: thegang.gr

Νονοι και δωρα (ιδεες)

  Ένα από τα πιο σημαντικά  δώρα  που πρέπει να κάνετε στα βαφτιστήρια σας είναι η πασχαλινή λαμπάδα. Συμβολίζει την Ανάσταση του Κυρίου, τη...